نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت صد و هشتم :
سهیل از شرایط پیش آمده کلافه بود. این که کاری از دستش برنمی‌آمد، دیوانه‌ش می‌کرد. تلاش کرد حداقل صدایش آرام و برای بهار اطمینان بخش باشد.
_ اسماعیل کردان نیست بهار، واسه کار با مینا رفتن تهران شبم موندگار شدن.
با شنیدن این جمله، تمام مقاوت بهار در هم شکست و بار دیگر به گریه افتاد. امید به آمدن مینا و پر شدن تنهایی‌اش بود که گریه‌ش را بند آورده و حالا که ناامیدی پررنگ‌تر از قبل خ
لطفا صبر کنید...
شکوه
0مرسی گلم ممنون از احترامی که به مخاطب میزاری سپاس از پارت هدیه عزیزم